Zapiski z podróży na Hawaje - W drodze do hotelu

- Przylecieliście z Vancouver?

Kierowca busika usiłuje nawiązać z nami konwersację. 

- Po części tak, a dokładniej przylecieliśmy z Londynu.

- O, mój Boże! – mówi nasz rozmówca – Taki kawał drogi? Od ilu godzin jesteście w podróży?

- Od dwudziestu trzech. 

- Oj, to jesteście bardzo zmęczeni, ale to miło, że przylecieliście do nas aż z Londynu.

„No to Cię zażyję” – myślę sobie – „Wielkie mi co, Londyn!”.

- Dokładniej to przylecieliśmy z Polski. W Londynie byliśmy trzy dni.

- Jesteście z Polski? To fantastycznie. To u Was było ostatnio EURO?

Nie przypuszczałam, że na Hawajach będą mnie pytać o EURO 2012. Przecież ich to powinno mało obchodzić. Mają własne mistrzostwa, co ich obchodzą rozgrywki europejskie? W ogóle kierowca mógłby już przestać mówić. Ponownie mam kryzys. Czuję, jak kłoda wbija mi się w mózg, rozsadzając go od środka. 

- Skoro jesteście tak bardzo zmęczeni, to ja Wam opowiem o Honolulu i O`ahu, żebyście nie usnęli. 

Pomyślałam, że go walnę. Muszę zapanować nad mimiką twarzy. Czy on oszalał? Po tylu godzinach w podróży musimy słuchać o historii, geografii, polityce, legendach, wierzeniach, przesądach? Nie wypada powiedzieć mu, żeby dał sobie spokój. Buzia mu się nie zamyka. Gada bez przerwy. Chociaż jedna informacja przykuwa moją uwagę: Honolulu w języku rdzennej ludności znaczy „land to protect” – ziemia, którą należy chronić. Stąd tsunami nigdy nie poczyniło większych szkód w stolicy Hawajów i stąd w Honolulu jest największe w tym stanie zaludnienie. 

Teraz nasz kierowca, a w zasadzie przewodnik zaczyna naśladować Franklina Delano Roosevelta, który dzień po ataku na Pearl Harbor przemówił do Amerykanów:

„Yesterday, December 7^th 1941” – tubalnym głosem mówi, sunąc po autostradzie – “a date which will live in infamy – the United States of America was suddenly and deliberately attacked by naval and air forces of the Empire of Japan”. 

No to mamy darmową lekcję historii – myślę sobie – Może mojemu synowi ona się przyda. Swoją drogą, Amerykanie są bardzo patriotyczni – zawsze i wszędzie. I równie pompatyczni. 

- Wybieracie się do Pearl Harbor? Jeśli tak, to musicie być tam przed dziewiątą, bo później nie dostaniecie się na statek – informuje nas.

Jeśli mam być tam przed dziewiątą, to mogę sobie na razie darować Pearl Harbor. Chyba zacznę – jak moi znajomi – inaczej podchodzić do urlopu. Zrezygnuję ze zwiedzania na rzecz leżenia na plaży lub z drinkiem nad basenem. Pearl Harbor przed dziewiątą? Błagam…

-  A przed wyjazdem, zjecie u nas śniadanie. Wyjazd z Waszego hotelu o 7.00 rano.

Jestem już pewna: facet oszalał. Nie zamierzam tak rano jeść śniadania tylko dlatego, że jest ono w cenie transferu z lotniska i nic mnie nie obchodzi, że restauracja mieści się na dwudziestym piętrze jakiegoś hotelu. Zamierzam zjeść śniadanie w swoim hotelu o rozsądnej godzinie. 

Usta układają mi się w grymas. Kierowca podaje naszą ostatnią torbę obsłudze hotelu i z szerokim uśmiechem mówi „Aloha” na pożegnanie. Wchodzimy do przyjemnie schłodzonego hallu. Jeszcze tylko zameldujemy się w recepcji, potem szybki prysznic i natychmiast do łóżka. 

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje". 

Zapiski z podróży na Hawaje - w samolocie do Honolulu

Po raz kolejny zostaliśmy rozdzieleni. Siedzimy w różnych częściach samolotu. Mój syn jest przeszczęśliwy. Od lotniska Heathrow w Londynie, czyli od kilkunastu godzin babcia nie ma nad nim kontroli. Może jeść, ile chce, tzn. może w ogóle nic nie jeść i nikt mu złego słowa nie powie. Mam kryzys. Nie wiem, jak trzyma się moja rodzina, bo nie mam siły ruszyć się z miejsca i tego sprawdzić. Zastanawiam się, jaka kontrola nas czeka na lotnisku w Honolulu. Od wielu miesięcy o tym myślę. Atmosfera wokół wiz dla Polaków przez wiele lat gęstniała, chyba każdy z nas ma w rodzinie bliskiego, któremu odmówiono pozwolenia na wjazd do Stanów. Niby trudno sobie wyobrazić, żebyśmy mieli zostać na Hawajach w celach zarobkowych, ale celnik, na którego trafimy może mieć bujną wyobraźnię. Nie pomaga mi myśl, że dwa lata temu na lotnisku LAX w Los Angeles nie mieliśmy żadnych problemów. Na wszelki wypadek mam przygotowane dokumenty podróży w dwóch osobnych segregatorach. I tak warto mieć porządek. Dokumenty muszą być pod ręką. Większość rzeczy mam z góry opłaconych, do wszystkich rezerwacji – oprócz voucherów i umów – mam kopie całej korespondencji e-mail. Niemniej nie daje mi to spokoju. Przed wyjazdem z Polski napisałam do znajomej, która rok wcześniej była na Hawajach. Chciałam, żeby napisała mi krótko, czy mam się nastawiać na rozmowę z Immigration, po co przyjechałam na Hawaje, czy raczej mam być spokojna. Zrozumieją, że podobnie, jak inni i my przyjechaliśmy po ducha Aloha. 

- Zbliżamy się do lotniska w Honolulu. Prosimy o powrót na miejsca i zapięcie pasów.

Niemożliwe! Minęło już sześć godzin? Podróżowanie w tę stronę ma taką właściwość, że wciąż jesteśmy w podobnym punkcie dnia. Jestem sztywna ze zmęczenia. Jak pomyślę, że zamówiłam kwiaty lei na powitanie (lei greeting), to gniew we mnie wzbiera na samą siebie. Nie mam ochoty na żadne kwiaty i kolejną rozmowę z celnikami. Będę musiała się powstrzymywać, żeby nie robić głupich min. 

Wychodzimy. Na dworze zmierzcha, temperatura wynosi około 27 stopni. Strzałki kierują się nas po odbiór bagażu.

- A dlaczego nie sprawdzili nam paszportów? – pyta mama – Chyba coś pominęliśmy, choć z drugiej strony to niemożliwe.

- Nie wiem. Chodźmy po bagaż, może po drodze nas sprawdzą.

Idziemy na dół. Po taśmie jeżdżą już nasze torby. Lotnisko niewielkie, to i szybciej bagaż można odebrać. Baggage Claim jest usytuowany w hali powitań. Przy taśmie stoi kobieta z naszyjnikami białych kwiatów i z tabliczką „Diamond Head Vacation”. Pokazuję nasz voucher i wtedy ona przeciągając samogłoskę „o”, mówi: „Alooooha! Witamy na Hawajach. Jak fajnie, że już jesteście.” – jej radość nie jest udawana. Wkłada nam na szyję wieńce z kwiatów lei, a jej kolega zabiera nas do samochodu. Wszyscy są uśmiechnięci od ucha do ucha, powtarzają słowo „Aloha”. Trochę się obudziłam, zaczynam wyraźniej widzieć. Mam ochotę paść na kolana i ucałować ziemię Kamehamehów. W tej chwili rozpoczęły się prawdziwe wakacje, o których marzyłam w zimowe noce. 

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje"

Zapiski z podróży na Hawaje - przesiadka w Kanadzie

- Proszę zdjąć okulary.

Stoimy przed celnikiem na lotnisku w Vancouver. Pomimo, że słońce nie dociera do okienka odpraw, ja w dalszym ciągu mam założone okulary. Po prostu jestem zmęczona i kompletnie zapomniałam, żeby je zdjąć. Bez słowa wykonuję polecenie, bo człowiek naprzeciwko ma nade mną przewagę. 

- Gdzie jest Wasze Form I-94? – pyta.

- Nie wypełniliśmy tego blankietu, bo celnik, u którego odprawialiśmy się na dole powiedział, że tego nie potrzebujemy.

Celnik, stojący po drugiej stronie kontuaru czerwienieje.

- Co mnie obchodzi jakiś facet na dole? Jesteś u mnie i to ja Ci mówię, co masz wypełniać.

Uuu, nie jest dobrze. Postanawiam przestać się spierać. Zakładam na twarz maskę skruchy. Nigdzie nie było napisane, jakiej narodowości celnicy pracują w tutejszych okienkach, ale facet naprzeciwko nie wygląda na Kanadyjczyka. Czyżby obsługiwał nas Amerykanin? Boże, przez ile kontroli jeszcze przejdziemy? Ta jest kolejna, a przecież nie dotarliśmy do portu docelowego. Okazanie skruchy skutkuje. Celnik, człowiek postawny i kompletnie łysy gramoli się ze swojej budki i prowadzi nas do stanowiska, przy którym wypełnia się dokumenty. Rozkłada przy każdym z nas osobny blankiet, jakbyśmy nie wiedzieli, że każdy z nas stanowi osobną jednostkę. Ale nie daję po sobie poznać, że uważam to zachowanie za idiotyczne. Przeciwnie: serdecznie mu dziękuję, byle tylko sobie poszedł. 

Czekamy w długiej kolejce do odprawy bagażu ręcznego. Całe szczęście, ja nigdy nie kupuję biletów na loty łączone z przerwą krótszą niż 3 godziny. I moja przezorność po raz kolejny skutkuje. Minęły już dwie z trzech godzin. Bardzo denerwowalibyśmy się, gdyby trzeba już było szykować się do wyjścia, a my tkwilibyśmy w kolejce. A tak spokojnie zdejmujemy buty, paski, zegarki, jak wszędzie. Przez bramkę do wykrywania metali przechodzi moja mama. Słychać pisk. Uprzejmy celnik, wyraźnie Kanadyjczyk bardzo miło ją informuje: „Została Pani wytypowana przez nasze urządzenie do kontroli osobistej”. Zupełnie jak w Toto Lotka – maszyna losująca wytypowała Panią do odebrania nagrody. A jednak może być miło, nawet jeśli trzeba przejść przez kontrolę osobistą. Następnie przez bramkę przechodzi Michał. Urządzenie nie piszczy. Teraz kolej na mnie. Bingo. Bramka wydaje charakterystyczny dźwięk. Chyba jest ustawiona tak, by łapać co drugą osobę. Podchodzi celniczka, również Kanadyjka.

- Bardzo przepraszam, ale to rutynowa kontrola. 

Nie mam jej tego za złe. Zaczynam lubić Kanadyjczyków. Mają w sobie taki spokój i miłe usposobienie. Celniczka jest sympatyczna i bardzo rozmowna. Zwraca uwagę na wielki plaster na moim palcu u prawej nogi. Niestety już w Greenwich zauważyłam, że zebrała mi się ropa w okolicach paznokcia, ale pomimo solidnego ubezpieczenia postanowiłam nie zawracać sobie głowy wizytą u chirurga. Trzy dni w Londynie to i tak bardzo mało, więc zmieniałam okłady i nie zwracałam na palec uwagi.

- Bardzo pechowo uderzyłam palcem w szufladę pod łóżkiem i zaczęło ropieć.

Celniczka bardzo mi współczuje i nie wygląda na to, że współczucie jest udawane. Kiedy rozmawiamy o tym, jej twarz wykrzywia się z bólu, mam więc wyrzuty sumienia, że trochę tego bólu przenoszę na nią. Równocześnie dokonuje kontroli i po chwili mnie puszcza. Życzy udanej podróży i wspaniałych wakacji.

Idziemy dalej. 

- Czy to Państwa bagaże?

Jest jeszcze jedno stanowisko, które powinniśmy odwiedzić, zanim pójdziemy do wyjścia. Stoi na nim komputer, na którym wyświetlono zdjęcia naszych trzech walizek, które na lotnisku Heathrow w Londynie oddaliśmy do luku bagażowego. Każda walizka ma widoczny numer naszego biletu. 

- Ale genialny pomysł – mama jest pełna uznania dla obsługi lotniska. 

- Tak, to nasze walizki. Wszystko się zgadza.

Ufff, nasze walizki lecą z nami. To dobrze. Mam nadzieję, że wszyscy szczęśliwie wylądujemy w Honolulu. 

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje"