Po raz kolejny zostaliśmy rozdzieleni.
Siedzimy w różnych częściach samolotu. Mój syn jest przeszczęśliwy. Od lotniska
Heathrow w Londynie, czyli od kilkunastu godzin babcia nie ma nad nim kontroli.
Może jeść, ile chce, tzn. może w ogóle nic nie jeść i nikt mu złego słowa nie
powie. Mam kryzys. Nie wiem, jak trzyma się moja rodzina, bo nie mam siły
ruszyć się z miejsca i tego sprawdzić. Zastanawiam się, jaka kontrola nas czeka
na lotnisku w Honolulu. Od wielu miesięcy o tym myślę. Atmosfera wokół wiz dla
Polaków przez wiele lat gęstniała, chyba każdy z nas ma w rodzinie bliskiego,
któremu odmówiono pozwolenia na wjazd do Stanów. Niby trudno sobie wyobrazić,
żebyśmy mieli zostać na Hawajach w celach zarobkowych, ale celnik, na którego
trafimy może mieć bujną wyobraźnię. Nie pomaga mi myśl, że dwa lata temu na
lotnisku LAX w Los Angeles nie mieliśmy żadnych problemów. Na wszelki wypadek
mam przygotowane dokumenty podróży w dwóch osobnych segregatorach. I tak warto
mieć porządek. Dokumenty muszą być pod ręką. Większość rzeczy mam z góry
opłaconych, do wszystkich rezerwacji – oprócz voucherów i umów – mam kopie
całej korespondencji e-mail. Niemniej nie daje mi to spokoju. Przed wyjazdem z
Polski napisałam do znajomej, która rok wcześniej była na Hawajach. Chciałam,
żeby napisała mi krótko, czy mam się nastawiać na rozmowę z Immigration, po co
przyjechałam na Hawaje, czy raczej mam być spokojna. Zrozumieją, że podobnie,
jak inni i my przyjechaliśmy po ducha Aloha.
- Zbliżamy się do lotniska w Honolulu.
Prosimy o powrót na miejsca i zapięcie pasów.
Niemożliwe! Minęło już sześć godzin?
Podróżowanie w tę stronę ma taką właściwość, że wciąż jesteśmy w podobnym
punkcie dnia. Jestem sztywna ze zmęczenia. Jak pomyślę, że zamówiłam kwiaty lei
na powitanie (lei greeting), to gniew we mnie wzbiera na samą siebie. Nie mam
ochoty na żadne kwiaty i kolejną rozmowę z celnikami. Będę musiała się
powstrzymywać, żeby nie robić głupich min.
Wychodzimy. Na dworze zmierzcha,
temperatura wynosi około 27 stopni. Strzałki kierują się nas po odbiór bagażu.
- A dlaczego nie sprawdzili nam
paszportów? – pyta mama – Chyba coś pominęliśmy, choć z drugiej strony to
niemożliwe.
- Nie wiem. Chodźmy po bagaż, może po
drodze nas sprawdzą.
Idziemy na dół. Po taśmie jeżdżą już
nasze torby. Lotnisko niewielkie, to i szybciej bagaż można odebrać. Baggage
Claim jest usytuowany w hali powitań. Przy taśmie stoi kobieta z naszyjnikami
białych kwiatów i z tabliczką „Diamond Head Vacation”. Pokazuję nasz voucher i
wtedy ona przeciągając samogłoskę „o”, mówi: „Alooooha! Witamy na Hawajach. Jak
fajnie, że już jesteście.” – jej radość nie jest udawana. Wkłada nam na szyję
wieńce z kwiatów lei, a jej kolega zabiera nas do samochodu. Wszyscy są uśmiechnięci
od ucha do ucha, powtarzają słowo „Aloha”. Trochę się obudziłam, zaczynam
wyraźniej widzieć. Mam ochotę paść na kolana i ucałować ziemię Kamehamehów. W
tej chwili rozpoczęły się prawdziwe wakacje, o których marzyłam w zimowe noce.
Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży
przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej
podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście.
Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze
jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na
Hawaje"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz