Robimy już chyba trzecie kółko. Po
drugim okrążeniu zdjęliśmy słuchawki. Narracji przewodnika nauczyliśmy się na
pamięć. Jest nam wszystko jedno, byle sobie posiedzieć i popatrzeć przed
siebie. Jet-lag daje o sobie znać. Dwanaście godzin różnicy pomiędzy Polską a
Hawajami to naprawdę dla organizmu mała rewolucja.
W drodze na przystanek złapał nas
pierwszy w naszym życiu deszcz tropikalny. Padał niemrawo, delikatnie.
Życzyłabym sobie takich opadów w naszym kraju. Równocześnie świeciło słońce, więc
niemal natychmiast zobaczyliśmy tęczę. Hawaje są z nich znane. To tu można
odwiedzić Dolinę Tęczy na O`ahu, Stanowy Park Tęczowych Wodospadów na Dużej
Wyspie (Big Island of Hawaii). Piękne tęcze widać nad Diamond Head na plaży
Waikiki. Jeśli tęcza oznacza spełnienie nadziei, to głęboko wierzę, że nasze
się spełnią. Liczę, że w krainie polinezyjskich wróżb tak się stanie.
Po raz kolejny słyszę ten sam tekst:
„Experience Aloha. Shop, Dine, Explore!”
- Nie wysiadacie? To bardzo dobre
centrum handlowe. Idźcie zaznać Alohy – podeszła do nas przewodniczka z
autobusu dla zwiedzających.
Jesteśmy zmęczeni. Nie mamy siły na
zakupy. Poza tym zrobimy je, jak będziemy wyjeżdżać z Hawajów. Po co wozić ze
sobą więcej bagażu z wyspy na wyspę. Bilety na przeloty krajowe mamy z góry
opłacone, ale tutejsze samoloty traktowane są jak air taxi. Cena biletu
uwzględnia jedynie koszt miejscówki. Za bagaż musimy zapłacić na lotnisku.
Opłata za jedną torbę, którą może mieć pasażer wynosi $17, druga torba tego
samego pasażera wymaga dopłaty $30. Później napiszę Wam, ile realnie może
kosztować body board – deska de surfowania, jeśli będziecie ją chcieli wozić po
wszystkich wyspach, na które chcecie się wybrać, a następnie zabrać ją do
Polski. Zdaje się, że będzie to najdroższa deska świata. Chyba bardziej by się
opłaciło zainwestować w kurs asertywności niż ulegać własnemu dziecku, które
miało oczy jak kot ze „Shreka” i błagalnie prosiło o tę jedną jedyną rzecz ze
sklepu pomimo, że w apartamencie były dwie deski, z których można było
skorzystać. Ale nie ma tego złego. Będzie można przed kolegami zaszpanować
deską wprost z Hawajów.
Musimy w końcu się ruszyć i zacząć
zwiedzać, bo za chwilę wszyscy uśniemy. Akurat podjechaliśmy pod Wieżę Aloha
(Aloha Tower). Wysiadamy. Wesoły czerwony autobus z żółtym napisem Aloha Bus
powoli odjeżdża. Następny będzie dopiero za dwadzieścia minut. Musimy zrobić
krok w stronę zwiedzania. Odwracamy się twarzą do morza i jest … strzelista
wieża wysoka na blisko 70 metrów – jak na warunki amerykańskie – bardzo niska.
Zbudowano ją w latach dwudziestych ubiegłego wieku za astronomiczną wówczas
sumę 160 tysięcy dolarów. Otwarto dokładnie 11 września 1926 roku. Przez 4
dekady była uważana za największy budynek na Hawajach, a przez lata zegar,
który na niej jest zamontowany był największym zegarem w USA. Aloha Tower to
latarnia, która wita statki, wpływające do portu Honolulu. Dosłownie obok wieży
11 sierpnia 1911 roku hawajski pływak Duke Kahanamoku (jego pomnik znajdziecie
na plaży Waikiki) pobił swój pierwszy rekord, osiągnął czas 55 sekund na 91
metrów w stylu dowolnym. Współczesnym znany jest jako wielokrotny medalista
Igrzysk Olimpijskich, uważany jest za wynalazcę nowoczesnego surfingu, ale
wtedy – w 1911 roku – Amatorski Związek Atletyczny nie uwierzył w ten wynik i
go nie uznał. Nie zniechęciło to Kahanamoku, który zakwalifikował się do
amerykańskiej drużyny pływackiej na igrzyska olimpijskie i ustanowił nowy
rekord na 200 metrów w sztafecie 4x4. Kolejne sukcesy sprawiły, że Amatorski
Związek Atletyczny musiał uznać kwestionowany wynik. Rok później na Igrzyskach
Olimpijskich w Sztokholmie Kahanamoku wygrał złoty medal na 100 metrów i
srebrny w sztafecie. Na igrzyskach w Antwerpii w 1920 r. zdobył 2 złote medale
w stylu dowolnym na 100 m. Cztery lata później w Paryżu na 100 metrów w stylu
dowolnym osiągnął srebro, a brąz zdobył brat Księcia Samuel Kahanamoku.
Duke podróżował po świecie,
szczególnie do Australii i do Stanów Zjednoczonych (Hawaje należą do USA od
1959 roku). W tym okresie popularyzował nowy sport – pływanie na desce, który
wcześniej był znany tylko na Hawajach.
W czasie pobytu w Kalifornii Duke
wystąpił w kilku hollywoodzkich filmach. Należał także do Klubu Atletycznego
Los Angeles, w którym pracował jako ratownik. 14 czerwca 1925 r. w Newport
Beach w Kalifornii Kahanamoku uratował 8 ludzi z kutra rybackiego, który
przewrócił się na wysokiej fali podczas próby wejścia do przystani morskiej. 29
rybaków znalazło się w wodzie, z czego 17 utonęło. Dzięki swojej desce
surfingowej Duke bardzo szybko przemieszczał się na ląd i z powrotem do wody. W
ten sposób udało mu się uratować życie większej liczbie ludzi. Szef policji z
Newport nazwał tę akcję "najbardziej nadludzką i heroiczną, jaką
kiedykolwiek widział świat". Tak też narodziła się tradycja posiadania w
pogotowiu przez ratowników wodnych desek surfingowych.
Aloha Tower to obecnie nie tylko
latarnia i symbol Hawajów, to także sprawnie działające centrum handlowe, w
którym turysta znajdzie wszystko, co jest potrzebne, by zaznać Alohy – „Shop.
Dine. Explore”. Stojąc tam, nie ma się wrażenia, że dwadzieścia cztery mile
stąd znajduje się znany wszystkim z lekcji historii i filmów Pearl Harbor. Od
ataku Japończyków na bazę marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych rozpoczęły
się pierwsze w historii intensywne walki o Pacyfik. Z pokładu japońskich
lotniskowców wystartowało 350 samolotów. Podczas nalotu trwającego kilka godzin
zniszczony został trzon amerykańskiej Floty Pacyfiku. Japońskie lotnictwo zatopiło
21 okrętów oraz zniszczyło około 260 samolotów. Ocalały jedynie amerykańskie
lotniskowce, których nie było tego dnia w porcie. Po ataku straż graniczna
dostała rozkaz obrony Aloha Tower przed ewentualną okupacją. Pomalowano ją
wówczas tak, by nie była widoczna nocą.
Patrzę wokół. Jak tu spokojnie! Grupka
mężczyzn, osłaniając oczy przed słońcem spogląda w górę na zegar, by sprawdzić,
która jest godzina. Czas mija powoli. W takich miejscach zapomina się o
historii, szczególnie tej bolesnej. Niemniej tonącą w promieniach słonecznych
Aloha Tower, co i rusz dotyka historia. Dokładnie 75 lat po jej otwarciu 11
września 2001 został zaatakowany World Trade Center w Nowym Jorku. Po tym ataku
ze względów bezpieczeństwa wejście na górę Aloha Tower jest bardzo ograniczone.
Za naszymi plecami słyszymy dźwięk
hamulców. To Aloha Bus podjeżdża na przystanek. Wsiadamy. Jesteśmy już
rozbudzeni i gotowi na dalsze zwiedzanie… zabytków, nie sklepów.
Powyższy tekst jest częścią
moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży na trzy hawajskiej wyspy: Oahu,
Big Island i Maui. O tej podróży napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po
szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny
jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do
wyjazdu na Hawaje".
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz