Zapiski z podróży na Hawaje - Dom, w którego ogródku rośnie las tropikalny

Wreszcie udało mi się wyjechać z parkingu. Michał jest pilotem. Przed sobą ma kartkę ze wskazówkami dojazdu. Wytoczyliśmy się z Hilo (jadę powoli) na Volcano Highway, która po chwili zamienia się w Highway 11. Liczymy mile. Za słupkiem z zielonym napisem „26” mamy skręcić w lewo, w Pearl Street. Jestem pełna obaw. Czy my się nie zgubimy? Jak długo będziemy krążyć? Jednak dojeżdżamy do odpowiedniego miejsca i wjeżdżamy w ulicę Perłową. Jedziemy przez osiedle położone w lesie tropikalnym. Przecznice – jak to w Stanach – mają numery w nazwach. Dojeżdżamy do 6th Street (mam skojarzenie z Piątą Aleją w Nowym Jorku J) i skręcamy ponownie w prawo. Po kilkunastu metrach po prawej stronie widzimy bramę z napisem „Aloha”. Wygląda dokładnie tak, jak na zdjęciu w Internecie.

Powoli wjeżdżamy po żwirowym podjeździe przed budynek, który wygląda na większy niż mi się wydawało. Po lewej stronie podwórza jest wiata, pod którą oprócz miejsca na samochód jest dużo sprzętu AGD, bardzo dużo, jak na jedno gospodarstwo domowe: trzy pralki, dwie automatyczne suszarki, sporo środków czystości, odkurzacze, mopy itp. itd. Wszystko to stoi niezabezpieczone. Brama jest otwarta. Mama wysiadła z samochodu, żeby ją zamknąć, ale macha ręką, że się nie da.

- Michałku, nie zabieraj na razie nic z samochodu. Zorientujmy się, jak tu jest – wolę na zimne dmuchać.

Mama zdążyła wrócić.

- Bramy nie da się zamknąć, bo nie ma tej części, która powinna być zamocowana w ziemi i bolec nie ma się o co zahaczyć. – relacjonuje.

Tymczasem syn jest już przy drzwiach wejściowych.

- Przed wejściem jest tabliczka, na której dziękują za ściąganie przed wejściem butów – informuje nas.

Pomimo, że w hotelu nie było takich obostrzeń, ja już zdążyłam się zorientować, jak bardzo Hawajczycy przestrzegają obyczaju niewchodzenia w obuwiu do domu. Dostałam mailem istny instruktaż, jak mamy się zachowywać w apartamencie w innej części wyspy, w którym będziemy później mieszkać. Była m.in. mowa o tych nieszczęsnych butach. 

No to – chcąc, nie chcąc – zdejmujemy swoje i na bosaka wchodzimy do domu. Drzwi wejściowe są otwarte, na stole leżą dwa komplety kluczy. Większość lamp jest pozapalana. Na prawo jest mała jadalnia z przeszkloną ścianą i kominkiem gazowym. Po lewej stronie spora kuchnia, w której znajdujemy wszystko, co jest potrzebne, nawet więcej. Przed nami jest pokój dzienny z dwoma kanapami, fotelem i kominkiem na drewno. Wszędzie stoją piękne meble, które równie dobrze mogą pochodzić stąd, jak i z Azji. Wychodzimy na taras. Drzwi są otwarte. Ci ludzie chyba oszaleli. Zostawili dom otwarty na przestrzał. Drzwi na boczny taras, które znajdują się w przejściu pomiędzy jadalnią a pokojem dziennym też są otwarte. No i jak mają się do tego ostrzeżenia na forach Internetowych, że na Hawajach kradną?

Michał pomimo, że ma lat 14 trzyma się nas kurczowo. Boi się, że ktoś tu wszedł w czasie, kiedy dom nie był pilnowany i na pewno zaraz nas zaatakuje. Jesteśmy na tarasie. Jest tu coś, czym Gail mnie zachęcił / zachęciła – hot tub, gorąca kąpiel w wannie typu jacuzzi. Wanna przykryta jest plandeką, a gdy ją odkrywamy wydobywa się spod niej ciepła para. Meble na tarasie, tu zwanym lanai są wykonane z drewna tekowego, dlatego pomimo wilgoci w powietrzu wyglądają jak nowe.

Tak sobie wbiłam do głowy, że Gail jest męskim imieniem, że zaczynamy nazywać Gail i Roberta parą gejów. Imię Robert znaleźliśmy przed chwilą w bardzo ładnym pamiętniku, do którego wpisują się goście. Leży on na mniejszej komodzie w pokoju dziennym. Mama stwierdza, że – jak to geje – gust mają dobry.

Idziemy dalej. W głębi pokoju przejście do sypialni, łazienki i schowka. Sypialnia dla dwóch osób jest bardzo przestronna. Najbliżej z niej do hot tuba. Po przeciwnej stronie, za toaletką jest wejście do garderoby. Wszystko jest tu bardzo gustowne. Zadbali także o detale: lampy, lustra, świeczniki, figurki, pościel itp. itd. Wygląda to zupełnie inaczej niż na zdjęciach w Internecie. Ten dom nie jest ładny na swój sposób. On po prostu jest przepiękny. Idziemy na górę. Tam znajduje się ten narożnik, który psuje wizerunek, choć jest miękki i wygodny. Przed nim 50-calowa plazma, którą Gail kusił / kusiła, kiedy korespondowaliśmy jeszcze zimą tego roku. Dalej druga sypialnia i garderoba. Jedyny minus to brak dodatkowej łazienki.

Jestem wniebowzięta. Moja rodzina jest zachwycona. Nawet Michał nie może ukryć podziwu dla miejsca, które wybrałam. Przestał się trochę bać, choć naprawdę nie ma czego. Wnosimy walizki, zamykamy drzwi i postanawiamy pojechać na zakupy. Jesteśmy głodni. 

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje".