Caladh znaczy port

Dziś dotarliśmy do Stornoway, nie po zakupy, ani benzynę. Na dwa dni przenieśliśmy się do hotelu, by być bliżej lotniska, bo w poniedziałek skoro świt lecimy do Londynu. Musiałam rozstać się z Mitsubishi Outlanderem. Bardzo żałuję, że nie pojeżdżę jeszcze nim trochę. Polubiłam white angel. Był białego koloru, który nie jest moim ulubionym kolorem karoserii, podobnie jak nie jest nim obuwie. Jedynie sneakersy mogą być białe. Pozostałe buty nie mają takiego prawa :) Wyjątek dla białego koloru zrobiłam w przypadku tego właśnie Outlandera. 

Powiedziałam chłopakowi w wypożyczalni, że chciałabym sobie kupić dokładnie ten model. Nie stać mnie jednak na wywalenie 200 tysięcy. Samochody hybrydowe są dla bogatych, nie dla mnie. 

Ostatnią wycieczkę krajoznawczą samochodem zrobiliśmy wczoraj. Pojechaliśmy do Uig, ale nie na plażę Ardroil, tylko na Reef Sands. To też plaża, też położona nad Atlantykiem, nie tak duża, jak ta pierwsza, ale bardzo urokliwa.

W drodze powrotnej widzieliśmy dużo fajnych miejsc. Co chwila zatrzymywałam samochód. Nawet raz nie zorientowałam się, że za mną na wąskiej drodze jednopasmowej ustawił się korek samochodów. Nagle ruch tam się zrobił, jak na Marszałkowskiej, tylko nikt na mnie nie trąbił. Czekali aż zrobimy zdjęcia, a mnie zrobiło się strasznie głupio. 

Zauważyliśmy, że na Lewis and Harris jest bardzo dużo kościołów. Po drodze z Uig natknęliśmy się na dwa, stojące obok siebie: Church of Scotland i The Presbyterian Church of Scotland. Stoją obok siebie w odległości kilku kroków. Czy walczą o wiernych? Trudno powiedzieć. Msze odbywają się w podobnych godzinach.

Podobnie z kościołami jest w Stornoway. Dziś w czasie spaceru widzieliśmy wiele kaplic, które są ustawione dosłownie obok siebie.

Szliśmy do hotelu, oops sorry - do zajazdu, który nazywa się Caladh Inn. Caladh po celtycku znaczy port, koło którego jest on położony. Caladh to także zdrobnienie chłopięcego imienia. Oznacza ono osobę, która jest wrażliwa, kochana, towarzyska. Pragnie ona zawsze pokoju i harmonii. Zajazd sam w sobie jest fantastyczny, lepszych warunków bym w Stornoway nie znalazła. 

Pisząc o pierwszym znaczeniu słowa Caladh, nie sposób nie wspomnieć o porcie w Stornoway, który jednym z najważniejszych terminali promowych na Lewis and Harris. Port też jest miejscem postojowym dla jachtów. 

To, co widać na zdjęciu powyżej (w tle) to Lews Castle - zamek zbudowany w latach 1847 - 1857 przez Sir Jamesa Mathensona, który kupił wyspę częściowo za fortunę, zbitą na handlu opium w Chinach. Zamek utrzymany jest w stylu wiktoriańskim. W 1918 roku lord Leverhulme odkupił wyspę i zamek. To ten sam wicehrabia, który chciał wskrzesić rybołówstwo. Nie udało mu się wymusić pracy na zwolnionych do cywila żołnierzach. Ale Leverhulme nie był do końca szukającym własnego interesu przemysłowcem. W 1923 roku przekazał zamek Lews mieszkańcom Lewis and Harris. 

Zamku nie można zwiedzać, ale można spacerować po ogrodach. 

A Stornoway wielkości podwarszawskiego Piaseczna jest przepięknym miejscem z wieloma starymi i przepięknymi domami. W naszej rodzinie jesteśmy uwrażliwieni na piękno architektury, dlatego nie mogliśmy obojętnie przechodzić koło nich. 

Najbardziej zjawiskowe miejsce na Ziemi

23 lipca 2015

Dziś padało przez całe przedpołudnie. Okropna szkocka pogoda – pogoda w szkocką kratkę. Gdy tak pada i wieje, można odczuć na własnej skórze „urok” Północy. W sumie jesteśmy nie tak daleko od Grenlandii i Wysp Owczych, więc późnojesienna pogoda w środku lata nie powinna nas dziwić. Moja rodzina już mnie odsądziła od czci i wiary. Te moje niekonwencjonalne pomysły na letni urlop! A co ja mam poradzić, że nie lubię jeździć tam, dokąd jeżdżą tabuny ludzi? Poza – oczywiście – Londynem, do którego mogę jechać o każdej porze dnia i nocy oraz roku, pomimo że język polski na ulicy słyszy się częściej niż angielski, a to dla mnie osobiście nie jest atutem wyjazdów zagranicznych. No, ale trudno! Londyn znam, kocham, widzę wady i je akceptuję. Podobnie, jak w moim rodzinnym mieście Warszawie.

Całe przedpołudnie spędziłam w łóżku. Dopiero ok. 17.00 wyszło słońce, a my wystawiliśmy nosy z domu, zupełnie jak zwierzęta z norek. Pojechaliśmy ponownie do Uig, bo tam jest prześlicznie. Nasza gospodyni Rachel zachwycała się tamtą miejscowością i miała tysiąc procent racji, bo po dwóch wizytach mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że droga do Uig i plaża to najpiękniejsze miejsca, jakie kiedykolwiek do tej pory widziałam. Będę jej wdzięczna do końca życia, że mnie namówiła. Bez niej nie zobaczyłam czegoś tak zjawiskowego, które jest tuż za rogiem.  

Uig to – według mnie – najpiękniejsze miejsce na świecie, choć nie widziałam ich tak strasznie wiele, ale urodą może konkurować z Hawajami, Kalifornią, Włochami (Boże, wybacz mi!), Francją, Szwecją, Finlandią, Danią, Holandią, Niemcami, Norwegią, Grecją, Turcją, Luksemburgiem, San Marino, Królestwem Monako, Węgrami, Czechami, Austrią, Hiszpanią, nie wspominając o Tunezji i Egipcie. Jedynie Kornwalia może się równać i część Anglii oraz Szkocja na Midlands. 

Strasznie podobają mi się wąwozy skalne, przez które trzeba przejechać na drodze do Uig. Jazda przez nie jest nie do końca bezpieczna, bo – nawet, jak ostrzegają znaki – w każdej chwili może oderwać się skała i spaść na nas. Bardzo dużo takich oderwanych fragmentów leży przy drodze. Nikt tu niczego nie usuwa, połamane drzewa leżą tam, gdzie spadły, zupełnie jak w naszych rezerwatach wiatrołomy – nietknięte ręką człowieka. Ale te wąwozy są tak malownicze, że przezwyciężamy strach i zatrzymujemy się za każdym razem, kiedy możemy zrobić postój, czyli nieprzepisowo na passing places. Ale musimy mieć fotki, trudno!

Plaża w Uig jest naprawdę przeogromna. Dziś trochę się zgubiłam. Poszliśmy w prawo od zejścia z wydm i w drodze powrotnej nie mogłam znaleźć kamiennej wysepki, która znajduje się na wprost naszego przejścia na parking.

Tym razem pojechaliśmy dalej i natknęliśmy się na kolejne figury szachowe.

Nawet jak świeci słońce, wieje silny wiatr, a my musimy być – jak mawia moja rodzina – „uborduchani”. Sweter, kurtka i podwójny kaptur dopiero sprawia, że czuję się dobrze, komfortowo. Ale to zdjęcie oddaje „urok” naszych wakacji – letnie popołudnie na plaży w Uig. Zupełnie jak latem nad Bałtykiem :)

Idealne miejsce pochówku - cmentarz na urwisku skalnym nad brzegiem Pacyfiku

22 lipca 2015

Pojechaliśmy śladami sprzed kilku dni, na północny zachód Lewis. Po drodze odwiedziliśmy Callanish II, gdzie znajdują się stojące kamienie. Nie jest ich – co prawda – tak dużo, jak w sąsiednim Callanish, ale zrobiliśmy fotki do kompletu.

Plaża w Dalmore to idealne miejsce dla surferów, których było dziś mnóstwo. Fale Atlantyku rozbijały się o skały, również te, które stoją samodzielnie w wodzie – the sea stacs.

Nad plażą umiejscowiono cmentarz, na którym pochowani są bohaterowie Commonwealth War. Jest to idealne miejsce – groby są umiejscowione na urwisku skalnym, a tuż nad plażą stoi samotna ławeczka, na której można usiąść i zadumać się nad istotą życia.  

Żuchwa wieloryba – giganta, który został upolowany w zatoce Bragar. My znaleźliśmy jedno z dwóch pomników – Whalebone Arch wbudowane w bramę wejściową do domostwa.

A przed chwilą bydło rasy Pedigree staranowało płot ułożony z kamieni i podeszło do rzeki. Jeszcze kilka metrów i znajdzie się przed naszymi oknami. Podobnie jak owce, jest wszędzie, nawet na dwupasmowej drodze. Zmora kierowców, którzy tu wykazują bardzo dużą cierpliwość i czekają, aż łaskawie zwierzęta zejdą z drogi. Ale niektóre kładą się w poprzek i mają kierowców w nosie. Na Lewis and Harris jest to urocze, w Polsce każdy użytkownik drogi wytrąbiłby najpierw zwierzę, a potem przekląłby gospodarza.  Na Hebrydach Zewnętrznych owce i krowy to jeden gatunek – święte krowy :)