23 lipca 2015
Dziś
padało przez całe przedpołudnie. Okropna szkocka pogoda – pogoda w szkocką
kratkę. Gdy tak pada i wieje, można odczuć na własnej skórze „urok” Północy. W
sumie jesteśmy nie tak daleko od Grenlandii i Wysp Owczych, więc późnojesienna
pogoda w środku lata nie powinna nas dziwić. Moja rodzina już mnie odsądziła od
czci i wiary. Te moje niekonwencjonalne pomysły na letni urlop! A co ja mam
poradzić, że nie lubię jeździć tam, dokąd jeżdżą tabuny ludzi? Poza –
oczywiście – Londynem, do którego mogę jechać o każdej porze dnia i nocy oraz
roku, pomimo że język polski na ulicy słyszy się częściej niż angielski, a to
dla mnie osobiście nie jest atutem wyjazdów zagranicznych. No, ale trudno!
Londyn znam, kocham, widzę wady i je akceptuję. Podobnie, jak w moim rodzinnym
mieście Warszawie.
Całe
przedpołudnie spędziłam w łóżku. Dopiero ok. 17.00 wyszło słońce, a my wystawiliśmy
nosy z domu, zupełnie jak zwierzęta z norek. Pojechaliśmy ponownie do Uig, bo
tam jest prześlicznie. Nasza gospodyni Rachel zachwycała się tamtą
miejscowością i miała tysiąc procent racji, bo po dwóch wizytach mogę z całą
odpowiedzialnością stwierdzić, że droga do Uig i plaża to najpiękniejsze miejsca,
jakie kiedykolwiek do tej pory widziałam. Będę jej wdzięczna do końca życia, że
mnie namówiła. Bez niej nie zobaczyłam czegoś tak zjawiskowego, które jest tuż
za rogiem.
Uig
to – według mnie – najpiękniejsze miejsce na świecie, choć nie widziałam ich
tak strasznie wiele, ale urodą może konkurować z Hawajami, Kalifornią, Włochami
(Boże, wybacz mi!), Francją, Szwecją, Finlandią, Danią, Holandią, Niemcami, Norwegią,
Grecją, Turcją, Luksemburgiem, San Marino, Królestwem Monako, Węgrami,
Czechami, Austrią, Hiszpanią, nie wspominając o Tunezji i Egipcie. Jedynie
Kornwalia może się równać i część Anglii oraz Szkocja na Midlands.
Strasznie
podobają mi się wąwozy skalne, przez które trzeba przejechać na drodze do Uig.
Jazda przez nie jest nie do końca bezpieczna, bo – nawet, jak ostrzegają znaki
– w każdej chwili może oderwać się skała i spaść na nas. Bardzo dużo takich
oderwanych fragmentów leży przy drodze. Nikt tu niczego nie usuwa, połamane
drzewa leżą tam, gdzie spadły, zupełnie jak w naszych rezerwatach wiatrołomy –
nietknięte ręką człowieka. Ale te wąwozy są tak malownicze, że przezwyciężamy
strach i zatrzymujemy się za każdym razem, kiedy możemy zrobić postój, czyli
nieprzepisowo na passing places. Ale
musimy mieć fotki, trudno!
Plaża
w Uig jest naprawdę przeogromna. Dziś trochę się zgubiłam. Poszliśmy w prawo od
zejścia z wydm i w drodze powrotnej nie mogłam znaleźć kamiennej wysepki, która
znajduje się na wprost naszego przejścia na parking.
Tym
razem pojechaliśmy dalej i natknęliśmy się na kolejne figury szachowe.
Nawet
jak świeci słońce, wieje silny wiatr, a my musimy być – jak mawia moja rodzina
– „uborduchani”. Sweter, kurtka i podwójny kaptur dopiero sprawia, że czuję się
dobrze, komfortowo. Ale to zdjęcie oddaje „urok” naszych wakacji – letnie
popołudnie na plaży w Uig. Zupełnie jak latem nad Bałtykiem :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz