Najbardziej zjawiskowe miejsce na Ziemi

23 lipca 2015

Dziś padało przez całe przedpołudnie. Okropna szkocka pogoda – pogoda w szkocką kratkę. Gdy tak pada i wieje, można odczuć na własnej skórze „urok” Północy. W sumie jesteśmy nie tak daleko od Grenlandii i Wysp Owczych, więc późnojesienna pogoda w środku lata nie powinna nas dziwić. Moja rodzina już mnie odsądziła od czci i wiary. Te moje niekonwencjonalne pomysły na letni urlop! A co ja mam poradzić, że nie lubię jeździć tam, dokąd jeżdżą tabuny ludzi? Poza – oczywiście – Londynem, do którego mogę jechać o każdej porze dnia i nocy oraz roku, pomimo że język polski na ulicy słyszy się częściej niż angielski, a to dla mnie osobiście nie jest atutem wyjazdów zagranicznych. No, ale trudno! Londyn znam, kocham, widzę wady i je akceptuję. Podobnie, jak w moim rodzinnym mieście Warszawie.

Całe przedpołudnie spędziłam w łóżku. Dopiero ok. 17.00 wyszło słońce, a my wystawiliśmy nosy z domu, zupełnie jak zwierzęta z norek. Pojechaliśmy ponownie do Uig, bo tam jest prześlicznie. Nasza gospodyni Rachel zachwycała się tamtą miejscowością i miała tysiąc procent racji, bo po dwóch wizytach mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że droga do Uig i plaża to najpiękniejsze miejsca, jakie kiedykolwiek do tej pory widziałam. Będę jej wdzięczna do końca życia, że mnie namówiła. Bez niej nie zobaczyłam czegoś tak zjawiskowego, które jest tuż za rogiem.  

Uig to – według mnie – najpiękniejsze miejsce na świecie, choć nie widziałam ich tak strasznie wiele, ale urodą może konkurować z Hawajami, Kalifornią, Włochami (Boże, wybacz mi!), Francją, Szwecją, Finlandią, Danią, Holandią, Niemcami, Norwegią, Grecją, Turcją, Luksemburgiem, San Marino, Królestwem Monako, Węgrami, Czechami, Austrią, Hiszpanią, nie wspominając o Tunezji i Egipcie. Jedynie Kornwalia może się równać i część Anglii oraz Szkocja na Midlands. 

Strasznie podobają mi się wąwozy skalne, przez które trzeba przejechać na drodze do Uig. Jazda przez nie jest nie do końca bezpieczna, bo – nawet, jak ostrzegają znaki – w każdej chwili może oderwać się skała i spaść na nas. Bardzo dużo takich oderwanych fragmentów leży przy drodze. Nikt tu niczego nie usuwa, połamane drzewa leżą tam, gdzie spadły, zupełnie jak w naszych rezerwatach wiatrołomy – nietknięte ręką człowieka. Ale te wąwozy są tak malownicze, że przezwyciężamy strach i zatrzymujemy się za każdym razem, kiedy możemy zrobić postój, czyli nieprzepisowo na passing places. Ale musimy mieć fotki, trudno!

Plaża w Uig jest naprawdę przeogromna. Dziś trochę się zgubiłam. Poszliśmy w prawo od zejścia z wydm i w drodze powrotnej nie mogłam znaleźć kamiennej wysepki, która znajduje się na wprost naszego przejścia na parking.

Tym razem pojechaliśmy dalej i natknęliśmy się na kolejne figury szachowe.

Nawet jak świeci słońce, wieje silny wiatr, a my musimy być – jak mawia moja rodzina – „uborduchani”. Sweter, kurtka i podwójny kaptur dopiero sprawia, że czuję się dobrze, komfortowo. Ale to zdjęcie oddaje „urok” naszych wakacji – letnie popołudnie na plaży w Uig. Zupełnie jak latem nad Bałtykiem :)

Idealne miejsce pochówku - cmentarz na urwisku skalnym nad brzegiem Pacyfiku

22 lipca 2015

Pojechaliśmy śladami sprzed kilku dni, na północny zachód Lewis. Po drodze odwiedziliśmy Callanish II, gdzie znajdują się stojące kamienie. Nie jest ich – co prawda – tak dużo, jak w sąsiednim Callanish, ale zrobiliśmy fotki do kompletu.

Plaża w Dalmore to idealne miejsce dla surferów, których było dziś mnóstwo. Fale Atlantyku rozbijały się o skały, również te, które stoją samodzielnie w wodzie – the sea stacs.

Nad plażą umiejscowiono cmentarz, na którym pochowani są bohaterowie Commonwealth War. Jest to idealne miejsce – groby są umiejscowione na urwisku skalnym, a tuż nad plażą stoi samotna ławeczka, na której można usiąść i zadumać się nad istotą życia.  

Żuchwa wieloryba – giganta, który został upolowany w zatoce Bragar. My znaleźliśmy jedno z dwóch pomników – Whalebone Arch wbudowane w bramę wejściową do domostwa.

A przed chwilą bydło rasy Pedigree staranowało płot ułożony z kamieni i podeszło do rzeki. Jeszcze kilka metrów i znajdzie się przed naszymi oknami. Podobnie jak owce, jest wszędzie, nawet na dwupasmowej drodze. Zmora kierowców, którzy tu wykazują bardzo dużą cierpliwość i czekają, aż łaskawie zwierzęta zejdą z drogi. Ale niektóre kładą się w poprzek i mają kierowców w nosie. Na Lewis and Harris jest to urocze, w Polsce każdy użytkownik drogi wytrąbiłby najpierw zwierzę, a potem przekląłby gospodarza.  Na Hebrydach Zewnętrznych owce i krowy to jeden gatunek – święte krowy :)

Plaża nad Atlantykiem wielkości osiedla mieszkaniowego

21 lipca 2015

Pojechaliśmy ponownie na wyspę Harris, żeby zobaczyć to, czego nie udało nam się obejrzeć poprzednio. Tym razem pogoda w kratkę: przejeżdżaliśmy przez pas deszczu, by za chwilę wjechać w pełne słońce.  Dojechaliśmy aż do Leverburgh. Pomimo słońca było zimno na dworze i wiał silny wiatr, więc wyskakiwaliśmy na krótko z samochodu, żeby „pstryknąć” zdjęcie i jechaliśmy dalej. Widoki zrekompensowały nam niewygody. Było warto.

Ale to, co zobaczyliśmy dziś wieczorem można zaliczyć do najbardziej niezwykłych miejsc na świecie – Ardroil Beach w miejscowości Uig. Plaża jest wyjątkowo szeroka, mierzy prawie pół kilometra i zajmuje kilka hektarów. Nie jedno polskie gospodarstwo zmieściłoby się na takiej powierzchni. Jest na niej bardzo jasny i czysty piasek, prawie w całości podmokły, bo w czasie przypływu Atlantyk zabiera dużą jej część. Podeszliśmy do brzegu, ale szybko też się wycofaliśmy. Była godz. 20.20, a my nie wiedzieliśmy, o której jest przypływ, a nie chcieliśmy ryzykować. A może plaża jest zabierana przez ocean dopiero zimą?

Po drodze widzieliśmy posąg Chessmana. Postawiono go tu w 1831 roku, by uczcić odkrycie na wyspie Lewis 78 figur szachowych wysokości człowieka. Zrobiono je w Norwegii w XII wieku. Teraz figury można obejrzeć w British Museum i Museum of Scotland. 

W drodze powrotnej mijaliśmy wóz terenowy, jakich tu wiele. Większość dróg na Lewis and Harris to single track road, ale są miejsca do wymijania – passing place. Do takiego miejsca dojeżdżaliśmy, gdy wtem kierowca z wozu terenowego z przeciwnego kierunku, który czekał, aż ustąpię mu pierwszeństwa przełożył coś na siedzenie pasażera z przodu. Tym czymś była strzelba – co do tego cała nasza trójka nie miała wątpliwości. Przez chwilę zrobiło nam się słabo, bo byliśmy kilkanaście mil od głównej drogi. Jednak szybko wytłumaczyliśmy sobie, że pewnie będzie polować na króliki, których przy plaży jest całe mnóstwo. Gdy wracaliśmy na parking, mieliśmy wrażenia, że wydmy całe ruszają się, a to ruszały się setki małych i większych królików. Jeżeli on jechał zapolować na nie, to nie powinnam go przepuścić, tylko spychać, zmuszać do cofania, co nie jest fajne, gdy droga jak serpentyna wije się raz w górę, raz w dół. Niech by się przejechał na wstecznym, to może odeszłaby mu ochota na strzelanie do królików, bo każdy z nim jest dla mnie Peterem Rabbitem. Ale zjechałam na passing place, bo nie wiadomo, co kierowcy mogłoby strzelić do głowy.