Zapiski z podróży na Hawaje - Łódź podwodna, mój syn i tłumaczenie na japoński

Nie przypuszczałam, że wejście będzie takie wygodne. Jest z nami niepełnosprawny chłopak, którego na rękach znosił opiekun. Przed chwilą wymieniliśmy z Michałem uwagę, że taka klaustrofobiczna przestrzeń statku nie jest chyba najlepsza dla osób z niepełnosprawnością umysłową, chociaż może – wprost przeciwnie – działać stymulująco. Żadne z nas nie studiowało psychologii, ani psychiatrii, ale żadna z tych specjalizacji nie jest nam potrzebna, by ocenić, że melodia, która płynie właśnie z głośników to chyba jakaś kpina.

-          Czy Ty słyszysz to samo, co ja? – pyta mój wyraźnie ubawiony syn.

Tak, słyszę, to motyw przewodni z filmu „Titanic”. Gdybyśmy byli na parowcu, pomyślałabym, że załoga daje nam coś do zrozumienia. Ale ponieważ jesteśmy blisko dna w łodzi podwodnej, to traktuję to jak dobry żart. Syn ocenia: „Oni chyba postradali zmysły”. Na wszelki wypadek rozglądam się w poszukiwaniu mojej mamy. Przed wejściem do statku zostaliśmy rozdzieleni, wchodziliśmy dwoma różnymi wejściami pod dyktando marynarzy. Ponieważ Michał był drugi za mną, wszedł tym samym, co ja wejściem. Ciekawe, czy po tamtej stronie są podobne jak po tej widoki, ale na pewno mama też widzi wszystko w błękitach. Pod wpływem światła żółta bluzka Michała z zielonym napisem kompletnie zmieniła kolor. Obserwujemy rybę leniwie płynącą przed naszymi oknami. Dla zabawy biorę słuchawki z tłumaczeniem i nastawiam na język japoński. Syn nie wytrzymuje.

-          O mój Boże, czy Ty nie rozumiesz, co się do Ciebie mówi? Przecież powiedzieli, że słuchawki są dla tych, którzy nie rozumieją po angielsku. Odłóż je, bo narobisz obciachu.

Nie mogę sobie posłuchać japońskiego tłumaczenia, bo mój syn wyrywa mi z ręki słuchawki i odkłada je na miejsce. Muszę być grzeczna, bo jak mnie wyprosi z łodzi, to wpadnę w szczęki rekina. Nie widać go tu co prawda. Zamiast niego jest wrak statku, stąd pewnie przed chwilą z głośników popłynęła muzyka z „Titanica”.

Wrak pełni funkcję rafy, mnóstwo w nim ryb i rybek, różnych zwierząt morskich. Wśród nich m.in. murenowate (White Mouth Moray Eel / Puhi-oni-o), chetonikowate (Milletseed Butterfly Fish / Lau-Wiliwili), hawajska ryba Sergeant (Hawaiian Sergeant / Mamo), dascyllus (Hawaiian Dascyllus / `ālo`ilo`i), heniochus acuminatus (Pennantfish / false kihikihi), lucjan kaszmirski (Bluestripe Snapper / ta`ape) i alutera pisana (Scribbled Filefish / loulu). Dostaliśmy dziennik nurka ze wszystkimi nazwami tutejszej fauny i flory, więc później będziemy mogli dokładniej to sprawdzić. Gatunki, które wymieniłam żyją podobno wyłącznie w wodach przybrzeżnych Hawajów, ale ichtiologiem nie jestem, więc nie mam stuprocentowej pewności.

Firma „Submarine Atlantis”, organizator rejsu pomaga w odnowieniu środowiska morskiego wybrzeży Waikiki. Wrak, koło którego przepływamy jest jednym z kilku sztucznych raf, które mogły powstać dzięki finansowemu wsparciu armatora. Przyczyniają się one do zwiększenia biomasy ryb, korala i rozwoju całego morskiego życia.

Przez ostatnie 100 lat fauna u wybrzeży Waikiki stopniowo zanikała. W miejscu, w którym jesteśmy znajduje się największa sztuczna rafa. Składają się na nią wraki dwóch statków: okręt Marynarki Wojennej YO-257, który zatonął w 1989 roku odległości dwóch mil morskich od wybrzeży oraz koreańska łódź rybacka St. Pedro.

Podpływamy do kolejnej rafy, zrobionej ręką człowieka. To rodzaj żelaznej drabinki, przypominającej zabezpieczenia, które zimą chronią polskie drogi przed wdzieraniem się śniegu z pól. Jest tu kilka konstrukcji betonowych, przypominających piramidy, które powstały we współpracy z Uniwersytetem Hawajskim (University of Hawaii Sea Grant Program). Leżą też szczątki dwóch samolotów, które uległy katastrofie. 

Suniemy po dnie oceanu, które nie jest równe. Co chwilę widzimy uskok, który wygląda jakby powstał w wyniku wybuchu podwodnej bomby. Podpływamy do kolejnego wraku, obrośniętego wodorostami, przy którym leżą skamieliny i pływają różnokolorowe ryby. Widok ten robi na mnie niesamowite wrażenie. Wrak wygląda jakby się ruszał. Ryby, chaotycznie pływając są w stanie „ożywić” nawet skamieniałości. Jedna z nich podpłynęła do okna. Jest zaledwie kilkanaście centymetrów od nas.

Skąd taki chaos wśród ryb? Zachowują się one chaotycznie zazwyczaj wtedy, kiedy w pobliżu jest rekin. Tylko gdzie on jest? Nigdzie go nie widzę.

Rozejrzałam się dookoła. Ludzie robią zdjęcia, siedzą bardzo blisko okien. Filmują. Może dla ryby też wyglądają tak, jak ona, z przyklejonymi nosami do szyby.

Podpłynęła kolejna ryba, płynie teraz razem z nami. Chyba chce się załapać „na gapę”. Dla niej łódź to jak dla rowerzysty autobus. Można się na czymś przez chwilę oprzeć i dać się holować.

Zaczęliśmy się wynurzać. Nad nami widzimy błękitną plamę. Okna są bardzo duże, jak na możliwości tak małego statku. Teraz mam wrażenie, że „przecinamy” ocean, który niczym szklana szyba pęka pod jego naporem. Czuję się, jakbyśmy siedzieli we wnętrzach wieloryba, stwora, który za chwilę dotknie tafli wody. Nad nami widać przedzierające się światło. Jesteśmy blisko powierzchni wody. Nagle wdzierają się do środka promienie słońca, jesteśmy wynurzeni do połowy.

Jeśli będziecie chcieli na Hawajach wybrać się w rejs łodzią podwodną, to doradzam nasz wybór – The Premium Submarine Tour. Łódź, którą popłyniecie jest obszerniejsza i ma większe okna. W obu ofertach znajdziecie tłumaczenie na japoński, chiński i koreański, więc jeśli będziecie mieli sprzyjające warunki, czyli nie będzie z Wami mojego syna, Wasza podróż po dnie oceanu może być jeszcze bardziej egzotyczna. 

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje". 

 

 

 

Zapiski z podróży na Hawaje - Podwodny "potwór"

-          Proszę spojrzeć za prawą burtę. Czy widzą Państwo bąbelki, które tworzą się na powierzchni?

Jesteśmy na statku, którym mamy podpłynąć do łodzi podwodnej. Będziemy mieli to szczęście, że dwukrotnie obejrzymy moment wynurzania się z wody okrętu. Do pierwszego z nich przesiądą się pasażerowie, którzy mają niebieskie karty okrętowe. Następnie podpłyniemy do naszego. Bąbelki układają się w kształt koła, radośnie „tańcząc” na powierzchni oceanu. Następnie pojawia się ogromna turkusowa plama w kształcie delfina. To łódź podwodna, która już prawie przecina taflę wody. Wszyscy na statku podziwiają to widowisko, słyszymy same „Ochy” i „Achy”. Zaczyna wyłaniać się biała wieżyczka, która po polsku zwie się – nie wiedzieć, czemu – „kiosk”. Angielska nazwa jest bardziej odpowiednia – „conning tower”, czyli wieża dowodzenia. Za kioskiem, tudzież wieżyczką wynurza się bielutki kadłub. Gdyby był on żółty, byłoby jak w piosence Beatlesów.

Kiedy konsultowałam z moim synem wybór hawajskich atrakcji, za które płaciłam zimą przez Internet, usłyszałam, że powinnam mieć już dość wchodzenia do okrętów podwodnych. Dwa lata temu byliśmy w Maritime Museum w San Diego. To muzeum, które zyskało światową sławę dzięki doskonałemu odrestaurowaniu i utrzymaniu historycznych statków oraz stworzeniu idealnych replik niektórych z nich. Znajduje się w nim jeden z najstarszych na świecie działających żaglowców, Star of India. Muzeum tego nie sposób było pominąć, znajduje się bowiem w porcie naprzeciwko hotelu, w którym się wtedy zatrzymaliśmy. Poza tym moja wyobraźnia nie podpowiadała mi, jak utrudnione może być zwiedzanie okrętów. Na początku weszliśmy na pokład żaglowców: na pierwszy europejski statek, który dopłynął do wybrzeży Ameryki San Salvador, replikę XVIII-wiecznej fregaty Marynarki Jej Królewskiej Mości HMS Surprise i zwodowany z wielką pompą z okazji Letnich Igrzysk Olimpijskich w Los Angeles w 1984 roku wysokomasztowiec Californian. Następnie odwiedziliśmy parowce: prom z końca XIX w. Steam Ferry Berkeley i jacht parowy Steam Yacht Medea. Było miło, można rzec: „lightowo”. Po drodze weszliśmy do sklepiku z pamiątkami. Zrobiliśmy porządne zakupy i wtedy okazało się, że zostały jeszcze dwie łodzie... podwodne. Oczywiście, nie było odwrotu. Kierunek zwiedzania był ustalony, a konkretnie wiódł przez każdą z nich. Pod prąd w Stanach się nie jeździ, ani nie chodzi. Trzeba było do nich wejść. Żadna łódź podwodna nie jest wygodna do zwiedzania szczególnie, jeśli zrobi się wcześniej zakupy i trzeba się z nimi przeciskać przez włazy. Nie wiem jednak, dlaczego zwiedzanie radzieckiego B-39 było mniej komfortowe niż USS Dolphin Submarine. Mnie się wydaje, że radzieckie włazy były zdecydowania mniejsze, ale ja się kompletnie na tym nie znam. Niemniej po tych torturach, kiedy musiałam z zakupami przejść przez oba okręty, powiedziałam: „Dziękuję. Nigdy więcej.” Moje ukochane dziecko złośliwie na lunch zamówiło mi sałatkę, żebym następny raz nie miała takiego problemu. Czyż nie sprawdza się powiedzenie, że chudzi ludzie są złośliwi? :)

Teraz ponownie trzeba będzie wciskać się do podwodnego „potwora” i to zdecydowanie na własne życzenie.

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje". 

Zapiski z podróży na Hawaje - Hawajskie "czary-mary" w świątyni komercji

Jesteśmy na Ala Moana Boulevard. Wieczorem wygląda zjawiskowo, oświetlone milionem różnokolorowych lampek. Ala Moana po hawajsku znaczy „ścieżka do morza”. Ulica znajduje się pomiędzy plażą Waikiki na wschód a Kaka`ako i portem Honolulu na zachód. Tutejsza galeria z butikami była niegdyś największym centrum handlowym w USA, obecnie jest największym niezadaszonym tego typu obiektem na świecie. Wzdłuż ulicy ciągnie się rząd sklepów najbardziej ekskluzywnych marek, restauracje i targ – atrakcja turystyczna – International Market Place. Pomiędzy butikami największych projektantów mody znajduje się miejsce, które bardziej przypomina polinezyjską osadę. Mnóstwo w niej chatek, w których można kupić pamiątki, krętych ścieżek i mostków. Jest to miejsce tak różne od tego, które mieści się za rogiem, że aż jesteśmy zdziwieni tą odmianą. Nad wejściem wisi napis „Aloha”, a w środku tablica, na której znajdujemy wyjaśnienia dwóch hawajskich słów:

Duch Aloha to cecha charakteru, która wyraża wdzięk, ciepło i szczerość Hawajczyków. Aloha – dziś, jutro i na zawsze. Po hawajsku brzmi to: E lei ke aloha no na kau a kaul.

Ohana – oznacza rodzinę. Hawajczycy wierzą, że jesteśmy częścią większej rodziny. Każdy w naszym Ohana jest kochany i akceptowany. Motto Hawajczyków to: Poznaj innych i pomóż im, oni Ci się z czasem odwzajemnią.

Czuję się częścią jednej wielkiej rodziny. Duch Aloha i Ohana działają na mnie relaksująco. Docieram do baru pod palmami, w którym wszystko wykonane jest z bambusa.

- Czy mogłabym dostać truskawkową Margheritę?

To mój ulubiony drink, a pić mi się chce bardzo. Poza tym właśnie Margherity brakuje mi do pełnego relaksu.

- Truskawkowa Margherita? No, nie bardzo.

Nie wiem, co znaczy „nie bardzo”.

- Ale co „nie bardzo”? Czy dostanę swój napój, czy mam sobie pójść?

- No, truskawkowej Margherity dziś nie podajemy. Barmanowi nie chce się jej robić.

Świetnie, pełen luz. Pamiętam jednak o duchu Aloha i Ohanie, więc biorę napoje dla mojej rodziny (są w butelkach, barman nie musi się wysilać) i podchodzę do stolika. 

Za barem znajduje się część gastronomiczna, która już mniej wygląda jak osada. Pośrodku miejsce kultu współczesnych osadników – bankomat. Na konto wpłynęło dziś moje wynagrodzenie, więc wyjmiemy trochę gotówki na wszelki wypadek.

Odeszliśmy kawałek od bankomatu i nagle orientujemy się, że nie ma przy nas mojej mamy. Krążymy wokół, sprawdzając każdą chatkę, każdy zakamarek. Gdzie mogła się podziać, dokąd pójść? Nagle wyrasta nam spod ziemi. Czyżby tutejsze czary-mary, „pojawiam się i znikam”? Okazuje się, że mama zobaczyła ukulele, które chciałaby kupić dla wnuczki znajomej. Michał ma doskonały pomysł, on też mógłby je sobie kupić i zabierać w podróże. Świetnie, w komplecie z deską do surfowania. Na razie nikt nic nie kupuje. Wrócimy tu w drodze powrotnej i wtedy zrobimy porządne zakupy.

Wychodzimy na ulicę i znajdujemy się w zupełnie innej bajce. Jak się później okaże, takie kontrasty są tu bardzo typowe, koegzystujące ze sobą: dziewicza przyroda, folklor i industrialny świat. Ponownie rozglądam się dookoła, bo tym razem zniknął mój syn. Czy to jakieś żarty? Będziemy tak znikać po kolei? Widzę go – jest po drugiej stronie ulicy, przed sklepem Apple Store, macha do nas ręką i wchodzi do środka. Za długo chodził pomiędzy chatkami, musi odświeżyć się w świecie wielkiej elektroniki.

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje". 

 Dwa światy na jednej ulicy - egzystują obok siebie. Na Hawajach to standard.

    

Zapiski z podróży na Hawaje - Shop, Dine , Explore

Robimy już chyba trzecie kółko. Po drugim okrążeniu zdjęliśmy słuchawki. Narracji przewodnika nauczyliśmy się na pamięć. Jest nam wszystko jedno, byle sobie posiedzieć i popatrzeć przed siebie. Jet-lag daje o sobie znać. Dwanaście godzin różnicy pomiędzy Polską a Hawajami to naprawdę dla organizmu mała rewolucja. 

W drodze na przystanek złapał nas pierwszy w naszym życiu deszcz tropikalny. Padał niemrawo, delikatnie. Życzyłabym sobie takich opadów w naszym kraju. Równocześnie świeciło słońce, więc niemal natychmiast zobaczyliśmy tęczę. Hawaje są z nich znane. To tu można odwiedzić Dolinę Tęczy na O`ahu, Stanowy Park Tęczowych Wodospadów na Dużej Wyspie (Big Island of Hawaii). Piękne tęcze widać nad Diamond Head na plaży Waikiki. Jeśli tęcza oznacza spełnienie nadziei, to głęboko wierzę, że nasze się spełnią. Liczę, że w krainie polinezyjskich wróżb tak się stanie. 

Po raz kolejny słyszę ten sam tekst: „Experience Aloha. Shop, Dine, Explore!”

- Nie wysiadacie? To bardzo dobre centrum handlowe. Idźcie zaznać Alohy – podeszła do nas przewodniczka z autobusu dla zwiedzających. 

Jesteśmy zmęczeni. Nie mamy siły na zakupy. Poza tym zrobimy je, jak będziemy wyjeżdżać z Hawajów. Po co wozić ze sobą więcej bagażu z wyspy na wyspę. Bilety na przeloty krajowe mamy z góry opłacone, ale tutejsze samoloty traktowane są jak air taxi. Cena biletu uwzględnia jedynie koszt miejscówki. Za bagaż musimy zapłacić na lotnisku. Opłata za jedną torbę, którą może mieć pasażer wynosi $17, druga torba tego samego pasażera wymaga dopłaty $30. Później napiszę Wam, ile realnie może kosztować body board – deska de surfowania, jeśli będziecie ją chcieli wozić po wszystkich wyspach, na które chcecie się wybrać, a następnie zabrać ją do Polski. Zdaje się, że będzie to najdroższa deska świata. Chyba bardziej by się opłaciło zainwestować w kurs asertywności niż ulegać własnemu dziecku, które miało oczy jak kot ze „Shreka” i błagalnie prosiło o tę jedną jedyną rzecz ze sklepu pomimo, że w apartamencie były dwie deski, z których można było skorzystać. Ale nie ma tego złego. Będzie można przed kolegami zaszpanować deską wprost z Hawajów. 

Musimy w końcu się ruszyć i zacząć zwiedzać, bo za chwilę wszyscy uśniemy. Akurat podjechaliśmy pod Wieżę Aloha (Aloha Tower). Wysiadamy. Wesoły czerwony autobus z żółtym napisem Aloha Bus powoli odjeżdża. Następny będzie dopiero za dwadzieścia minut. Musimy zrobić krok w stronę zwiedzania. Odwracamy się twarzą do morza i jest … strzelista wieża wysoka na blisko 70 metrów – jak na warunki amerykańskie – bardzo niska. Zbudowano ją w latach dwudziestych ubiegłego wieku za astronomiczną wówczas sumę 160 tysięcy dolarów. Otwarto dokładnie 11 września 1926 roku. Przez 4 dekady była uważana za największy budynek na Hawajach, a przez lata zegar, który na niej jest zamontowany był największym zegarem w USA. Aloha Tower to latarnia, która wita statki, wpływające do portu Honolulu. Dosłownie obok wieży 11 sierpnia 1911 roku hawajski pływak Duke Kahanamoku (jego pomnik znajdziecie na plaży Waikiki) pobił swój pierwszy rekord, osiągnął czas 55 sekund na 91 metrów w stylu dowolnym. Współczesnym znany jest jako wielokrotny medalista Igrzysk Olimpijskich, uważany jest za wynalazcę nowoczesnego surfingu, ale wtedy – w 1911 roku – Amatorski Związek Atletyczny nie uwierzył w ten wynik i go nie uznał. Nie zniechęciło to Kahanamoku, który zakwalifikował się do amerykańskiej drużyny pływackiej na igrzyska olimpijskie i ustanowił nowy rekord na 200 metrów w sztafecie 4x4. Kolejne sukcesy sprawiły, że Amatorski Związek Atletyczny musiał uznać kwestionowany wynik. Rok później na Igrzyskach Olimpijskich w Sztokholmie Kahanamoku wygrał złoty medal na 100 metrów i srebrny w sztafecie. Na igrzyskach w Antwerpii w 1920 r. zdobył 2 złote medale w stylu dowolnym na 100 m. Cztery lata później w Paryżu na 100 metrów w stylu dowolnym osiągnął srebro, a brąz zdobył brat Księcia Samuel Kahanamoku. 

Duke podróżował po świecie, szczególnie do Australii i do Stanów Zjednoczonych (Hawaje należą do USA od 1959 roku). W tym okresie popularyzował nowy sport – pływanie na desce, który wcześniej był znany tylko na Hawajach. 

W czasie pobytu w Kalifornii Duke wystąpił w kilku hollywoodzkich filmach. Należał także do Klubu Atletycznego Los Angeles, w którym pracował jako ratownik. 14 czerwca 1925 r. w Newport Beach w Kalifornii Kahanamoku uratował 8 ludzi z kutra rybackiego, który przewrócił się na wysokiej fali podczas próby wejścia do przystani morskiej. 29 rybaków znalazło się w wodzie, z czego 17 utonęło. Dzięki swojej desce surfingowej Duke bardzo szybko przemieszczał się na ląd i z powrotem do wody. W ten sposób udało mu się uratować życie większej liczbie ludzi. Szef policji z Newport nazwał tę akcję "najbardziej nadludzką i heroiczną, jaką kiedykolwiek widział świat". Tak też narodziła się tradycja posiadania w pogotowiu przez ratowników wodnych desek surfingowych.

Aloha Tower to obecnie nie tylko latarnia i symbol Hawajów, to także sprawnie działające centrum handlowe, w którym turysta znajdzie wszystko, co jest potrzebne, by zaznać Alohy – „Shop. Dine. Explore”. Stojąc tam, nie ma się wrażenia, że dwadzieścia cztery mile stąd znajduje się znany wszystkim z lekcji historii i filmów Pearl Harbor. Od ataku Japończyków na bazę marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych rozpoczęły się pierwsze w historii intensywne walki o Pacyfik. Z pokładu japońskich lotniskowców wystartowało 350 samolotów. Podczas nalotu trwającego kilka godzin zniszczony został trzon amerykańskiej Floty Pacyfiku. Japońskie lotnictwo zatopiło 21 okrętów oraz zniszczyło około 260 samolotów. Ocalały jedynie amerykańskie lotniskowce, których nie było tego dnia w porcie. Po ataku straż graniczna dostała rozkaz obrony Aloha Tower przed ewentualną okupacją. Pomalowano ją wówczas tak, by nie była widoczna nocą. 

Patrzę wokół. Jak tu spokojnie! Grupka mężczyzn, osłaniając oczy przed słońcem spogląda w górę na zegar, by sprawdzić, która jest godzina. Czas mija powoli. W takich miejscach zapomina się o historii, szczególnie tej bolesnej. Niemniej tonącą w promieniach słonecznych Aloha Tower, co i rusz dotyka historia. Dokładnie 75 lat po jej otwarciu 11 września 2001 został zaatakowany World Trade Center w Nowym Jorku. Po tym ataku ze względów bezpieczeństwa wejście na górę Aloha Tower jest bardzo ograniczone. 

Za naszymi plecami słyszymy dźwięk hamulców. To Aloha Bus podjeżdża na przystanek. Wsiadamy. Jesteśmy już rozbudzeni i gotowi na dalsze zwiedzanie… zabytków, nie sklepów. 

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje".

Zapiski z podróży na Hawaje - E Komo Mai! (Witamy)

Wstałam o 9.00 rano. Słychać było, jak moja mama kąpie się w łazience. Michał pod nosem mruczał coś w swoim łóżku.  Byłam zdziwiona. Myślałam, że będziemy spać co najmniej do południa. Podeszłam do drzwi balkonowych. Przez zasunięte żaluzje promienie słońca usiłowały dostać się do środka. Wyszłam na balkon. Po twarzy smagało mnie ciepłe powietrze. Ocean szumiał. Pierwszy dzień na Hawajach. Jak fajnie! Rozejrzałam się wokół. Wczoraj nie chciało nam się rozglądać. Byliśmy potwornie zmęczeni. Dziś ciekawość wzięła górę. Z prawej uliczka. To zapewne ta, którą jechaliśmy z lotniska. Wieczorem – nawet pomimo zmęczenia zauważyłam – wyglądała zjawiskowo, głównie dzięki pochodniom wetkniętym w wazony. Z lewej zakole hotelu. Ściana budynku wygląda porządnie, okna nie odstraszają. Przede mną ocean i plaża. Nasz hotel nie jest bezpośrednio przy plaży, ale przed nami stoi budynek zdecydowanie niższy od naszego, przez co widok jest idealny.

Do pokoju weszła mama.

- Skoro nikt z nas nie śpi, to chodźmy na śniadanie.

Wczoraj umówiliśmy się, że śpimy do oporu i najwyżej pójdziemy na wczesny lunch. Skoro jednak już się obudziliśmy, to rzeczywiście: chodźmy na śniadanie. Która godzina jest w Polsce? Po 21.00. Pora kolacji.

- Witam w restauracji Waikiki Parc Hotel. Jaki jest numer Państwa pokoju?

Jesteśmy w restauracji hotelowej. Recepcjonistka, śliczna Azjatka prosi nas, żebyśmy zaczekali na nasz stolik. Tymczasem Michał wziął do czytania gazety, wywieszone na stojakach.

- Stolik już gotowy. Proszę Państwa ze mną.

Krótkie targowanie się o to, kto z kim idzie do bufetu, a kto pilnuje toreb. Niby wszyscy wokół wyglądają na uczciwych, ale wiadomo? Mama – jak zwykle – zwycięża. Ona zostaje na posterunku, a nas siłą wypycha, żebyśmy sobie nałożyli. Szwedzki stół to owoce, śniadanie – powiedzmy – angielskie: kiełbaski, jajecznica, kontynentalne: płatki śniadaniowe z mlekiem i japońskie: zupa miso i jakiś makaron z soi z dodatkami. Rzucam się na japońskie potrawy. Kuchnia azjatycka jest w Stanach najsmaczniejsza. Na Hawajach wcześniej nie byłam, ale w Los Angeles najlepsze jedzenie było w japońskiej restauracji przy Hollywood Boulevard. Jak się zorientowaliśmy, że nam tam smakuje, zostaliśmy stałymi klientami.

Postanowiliśmy, że się nie kładziemy. W Honolulu jesteśmy raptem cztery dni, więc musimy je wykorzystać. Co prawda pod koniec podróży przyjedziemy tu ponownie na cztery dni, ale wiadomo, trzeba czas dobrze spożytkować. Poza tym mamy vouchery na autobus dla zwiedzających (sightseeing bus). Pojeździmy nim trochę, odpoczniemy.

Wsiadamy do windy, żeby wjechać na nasze piętro.

- Michał, wsadź do panelu kartę magnetyczną, bo ta winda nie ruszy.

Winda stoi w miejscu. Ciekawa jestem, jak goście, którzy przyszli w odwiedziny mają wjechać na odpowiednie piętro. Pal licho, jeśli ci, do których jadą mieszkają na trzecim piętrze, ale co powiedzieć, kiedy trzeba do nich wejść na dwudzieste dziewiąte. Dziękuję bardzo. Michał wkłada kartę i winda rusza. Nie zatrzymuje się na żadnym piętrze poniżej piątego. Nawet odpowiednich przycisków nie ma na panelu.

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje".