Zapiski z podróży na Hawaje - Usta czerwone jak flaga ZSRR

Mamy dwie godziny do odlotu. Sami nie wiemy, o której powinniśmy być na lotnisku. Normalnie obowiązują tu te same zasady, co przy lotach międzynarodowych, ale akurat lotnisko Kapalua jest mikroskopijnej wielkości i odprawa odbywa się niezwykle szybko.

- Polećcie samolotem, który startuje za 5 minut – proponuje celniczka.

- Bo ja wiem – zaczynam się zastanawiać – Mamy zamówiony transport na odpowiednią godzinę. Sama nie wiem.

- Na lotnisku w Honolulu macie więcej możliwości, żeby „zabić” czas niż u nas. My mamy tylko automat z napojami. Naprawdę są miejsca w tym samolocie, możecie szybciej znaleźć się na O`ahu.

Decydujemy się na wcześniejszy lot. Później będziemy się martwić transportem.

Lecimy nad oceanem. W dole widać mnóstwo białych punktów i kresek tak, jakby ktoś rozrzucił kłębki waty. Z góry wyglądają na nieruchome. Gdy się uważniej przyglądam, widzę, że te kłębki są wzburzone. To fale, mnóstwo fal jak okiem sięgnąć.

Przedwczoraj jedliśmy kolację na statku, podziwialiśmy zachód słońca. Ja przeżyłam, Michał nie mógł mnie zabić. Główne danie, które musiałam wybrać jeszcze w Polsce zimą tego roku, kiedy składałam przez Internet zamówienie okazało się przepyszne. To Nut Crusted Mahi Mahi, potrawa z ryby mahi mahi z orzechami Macadamia. Mahi mahi to złota makrela, zwana koryfeną, która występuje w wodach tropikalnych i subtropikalnych całego świata. Tu została upieczona z dodatkiem mleka kokosowego, a pod koniec pieczenia dodano podsmażone na maśle orzechy, mąkę i panko, malutkie grzanki z chleba japońskiego, takie, jak nasze do zupy-krem lub zupy cebulowej. Pomimo, że mahi mahi to drapieżnik, ryba jest delikatna i rozpływa się w ustach. Mniam!!! J

Na moje szczęście rejs na Maui różnił się diametralnie od tego na O`ahu. Nie było tam „cepelii”, nikt nam nie grał, nie tańczył. Stoliki ustawione były na otwartym górnym pokładzie, z którego podziwialiśmy widoki.

Podobnie luau. Był tak samo udany, jak poprzednio, ale tym razem byli z nami Rosjanie. Szczególnie jedna z pań wprawiła Michała w prawdziwe zdumienie. Wyglądała, jakby uciekła z rosyjskiego panoptikum. Włosy miała tlenione, prawie białe, które przypominały bożonarodzeniowy anielski włos. Bardzo sztuczne. Z rzęs skapywała jej mascara, usta miała napompowane i czerwone, jak flaga ZSRR, a na policzkach – dwie wielkie różowe plamy. Do tego uginała się pod złotą biżuterią. Koszmar na dwóch nogach! Ta kobieta raziła swoim wyglądem tak, że musiałam mrużyć oczy, żeby nie oślepnąć. Podobno mojej mamie udało się zrobić jej zdjęcie, choć prosiłam, żeby ich nie prowokować.

Policzyliśmy też, jak długo księżyc schodzi do oceanu – półtorej godziny. To naprawdę bardzo krótko.

Minęło 35 minut i już lądujemy w Honolulu. Na O`ahu czeka nas jeszcze kilka atrakcji. 

Powyższy tekst jest częścią moich zapisków, które robiłam w trakcie podróży przez Londyn na trzy hawajskiej wyspy: Oahu, Big Island i Maui. O tej podróży na Hawaje napisałam książkę, zatytułowaną „W drodze po szczęście. Zapiski z podróży”, dostępną na www.wydaje.pl. Tam jest też dostępny jeszcze jeden tytuł "Stan Miłości. Poradnik dla przygotowujących się do wyjazdu na Hawaje".